Het evangelie spreekt over ‘de heersers der volkeren die met ijzeren vuist regeren en de groten die misbruik maken van hun macht over hen’. Jezus en zijn tijdgenoten hebben de Romeinse overheersers ook niet met zachte handen zien regeren. Pontius Pilatus was een wrede tiran, die duizenden mensen heeft laten kruisigen. Koning Herodes heeft niet alleen Johannes de Doper laten onthoofden, maar ook in eigen familie gemoord. De hele geschiedenis door zijn het inderdaad ‘ijzeren vuisten’ en geen ‘open zachte handen’ die leiders van mensen hebben gekenmerkt.
We kunnen hier geen geschiedenis geven van het kwaad, maar iedereen van ons weet hoe erg het er aan toe is gegaan in bepaalde perioden, ook in de laatste twee wereldoorlogen, daarna en tot op vandaag. Mensen werden en worden gefolterd en gemarteld, uitgebuit, uitgehongerd, meedogenloos en afschuwelijk behandeld. De beelden van de instortende Twin-torens van New York op 11 september 2001 staan op ons aller netvlies gebrand; luguber symbool van de vele terroristische aanslagen van onze tijd. In Dubai zijn het de grote rijken die misbruik maken van hun macht en mensen laten verkommeren en wegkwijnen in onmenselijke werkkampen. In Latijns-Amerika of in Afrika gebeurt hetzelfde in zink- en kopermijnen. Wie de film of de musical over priester Daens gezien heeft weet hoe het was, hier bij ons, in de weverijen en fabrieken in het begin van de 20ste eeuw. Hij heeft ook de ‘groten’ en machtigen van die tijd gezien: de katholieke politici en de bisschop. Ook nu is er nog zeer veel slavenarbeid in bepaalde werkplaatsen in Europa. Groten die misbruik maken van hun macht, zijn niet ver te zoeken.

‘IJzeren vuisten’ en machtsmisbruik zijn van alle tijden. En mensen als Jezus van Nazaret, die er zich tegen verzet hebben, zijn door diezelfde ‘groten met hun ijzeren vuisten’ geliquideerd: Gandhi, M. L. King, Oscar Romero en zovele anderen. Ook die verzetstrijders, die hun leven gaven voor goedmenselijkheid, zijn van alle tijden. Zelfs een pater Damiaan, die vorige zondag werd heilig verklaard, werd soms tegengewerkt en verdacht gemaakt door zijn eigen kerkelijke oversten. Zo veel missionarissen hebben hun edelmoedigheid en hun radicale inzet met hun leven bekocht. Vooral in Zuid-Amerika kwamen ze op tegen de ijzeren vuisten van meestal zgn. katholieke heersers, zoals bv. Pinochet.

Wat moeten wij, u en ik, met dit evangelie? Met hetzelfde refrein dat altijd terugkomt: ‘dienaar’ zijn van mensen? Doen zoals Jezus, die zijn leven gaf als losprijs voor velen? Zoals men vroeger een slaaf vrij kon krijgen door een losprijs te betalen? Jezus’ losprijs was zijn nooit aflatende barmhartige liefde en belangeloze goedheid voor mensen, zonder onderscheid. En wel tot het bittere einde van de smadelijke en uiterst pijnlijke kruisdood. Vanuit zijn trouwe liefde voor zijn en onze God, die hij ‘liefhebbende vader’ noemde.

We mogen niet weggaan na deze eucharistie alsof het ons niet raakt. We kunnen het leed in Dubai en op vele andere plaatsen niet oplossen. We mogen zelf in ons gezinsleven, in de buurt waar we leven, op het werk of waar dan ook, niet leven met ‘ijzeren vuisten’, maar met de liefdeskracht van zachte en open handen die mensen omarmen.

Een joodse spreuk zegt: ‘Wie één mens liefheeft, redt de hele wereld.’ We kunnen het leed van de hele wereld niet op onze schouders nemen. We moeten beginnen met die ene mens op onze weg. En dan de volgende. Als iedereen die mensen, die één voor één op ons afkomen, helpt, zou inderdaad de hele wereld gered zijn. Iemand zei het zeer gevat: ‘We zijn op de goede weg. Maar we moeten nog beginnen die te gaan.’… Jezus achterna.