Je staat dan ook onophoudelijk voor de verleiding iets nieuws te proberen. De keuze die je vandaag maakt riskeert morgen reeds achterhaald te zijn. En elk product heeft toch een eigen charme. Er steekt altijd iets verleidelijks in. En je wil toch zo graag scoren bij anderen. Daarvoor moet je opvallen. Het komt er namelijk op aan jouw persoonlijkheid te laten uitkomen, je originaliteit te laten zien. Dat doe je door je te onderscheiden van de anderen. En daarvoor moet je mee zijn met de nieuwste mode. Wat natuurlijk iedereen probeert. En zo wordt de race gaande gehouden.

Deze sfeer laat zich ook voelen in de grote levenskeuzes. Mensen kiezen steeds minder op lange termijn. Flexibiliteit heet dat. Men engageert zich for the time being. Zolang men zich daar goed bij voelt. We zien het weerspiegeld in de samenleving. Ieder doet wat hij/zij wil. Wat hem/haar zinvol lijkt en zolang dat duurt. Dat geldt voor je beroep, je relaties, je levensovertuiging. Flexibiliteit is het toverwoord.

Dit kan op de duur erg vermoeiend worden. Voortdurend jezelf moeten zijn, telkens weer origineel zijn, altijd weer anders zijn dan de ander. Je wordt er doodmoe van. Het fenomeen is bekend geworden en het is zelfs als probleem gedetecteerd: la fatigue d’être soi. Je hebt geen ogenblik rust meer.

We weten dat ieder mens een dergelijke fase doormaakt. Puberteit, adolescentie, mid life crisis, enzovoort. Het vergt tijd om een zekere rust te vinden in jezelf en met jezelf. Het is echter meer dan vroeger ook een maatschappelijke realiteit. De onrust, de nervositeit bepalen mede het aanschijn van onze cultuur.

Het is dan ook een wat ongewoon tafereel geworden: zo’n gouden huwelijksfeest. Ik weet heel zeker dat niet alles rozengeur en maneschijn is geweest, dat er momenten zijn geweest van crisis en doorbijten. Maar ik ben heel zeker dat er woorden gesproken zijn die een belofte in zich bergen. 'Ik zal er zijn.' Woorden die toekomst openen. Die veiligheid aanzeggen. Geborgenheid. Voorbij de onrust en de nervositeit die ieder van ons wel eens overkomen.

Ik herinner me nog glashelder dat iemand me ooit heeft gezegd dat ik maar verder moest doen zoals ik bezig was. Precies toen ik nog erg onzeker mijn eerste stappen in mijn beroepsleven als pastor aan het zetten was, en ik vol vragen zat en onzekerheid me soms kon overvallen. Ik herinner me als de dag van gisteren die woorden van bevestiging van meer dan 3O jaar geleden. Ooit heeft iemand me gezegd dat hij bijzonder waardeerde dat … iets waar ik me helemaal niet bewust van was.

Ooit hebben mensen me laten voelen : 'ik zal er zijn'. Zonder deze woorden zou ik nooit geworden zijn wie ik ben. Het zijn woorden die een blijvende betekenis hebben, ze blijven ons een leven lang bij. We herinneren ons wellicht gesprekken die in een bepaalde periode richting hebben gegeven aan ons leven, adviezen van mensen die ons ooit op weg hebben geholpen, die ons bemoedigden toen we niet meer wisten hoe het verder moest. Die mensen zijn we eeuwig dankbaar, zeggen we. Wij worden gedragen door woorden die ons grond onder de voeten geven. Wij kunnen ze niet missen, vooral niet in een samenleving waar alles razendsnel verandert en er geen vaste oriëntatiepunten meer zijn.

Woorden zijn belofte. Ze openen toekomst. Wanneer mensen zeggen: ik hou van je, op mij kun je rekenen, dan betekent dat toekomst voor mij. En ook het heden verandert daardoor. Wie een belofte ontvangt, kan met meer vertrouwen naar de toekomst en naar het heden kijken. Je durft meer aan. Je slaat je vleugels uit. Maar ook wie een belofte uitspreekt verankert zich steviger in het leven. Door iets te beloven, geef je een beetje meer richting aan je leven. Je baant jezelf een weg, je verankert jezelf. Je krijgt als het ware een beetje greep op de toekomst. Begrijpelijk dan dat mensen tot elkaar zeggen: naar wie anders zou ik gaan? Jij hebt woorden van eeuwig leven.

Ignace D'hert o.p.