Van Maria is in haar thuisbasis Nazareth nooit een postkaart aangekomen. Hoe Jozef daarover zal gedacht hebben, is niet bekend. Daar gaat het de auteur van het evangelie ook niet om. Lucas heeft geen informatie over de familiale situatie van Jezus’ moeder. Zijn bedoeling is veeleer inzicht te geven in de manier waarop Gods handelen gestalte krijgt in de geschiedenis. Zoals zo vaak in de Joodse geschiedenis zijn het vrouwen die de voortgang van Gods heil bewerken. Opvallend hoe dit op een zeer lichamelijke manier gebeurt. Twee vrouwen die heil in hun lichaam, in hun schoot, dragen. Toekomst dragen zij. Daarin belichamen zij een andere kracht dan zij die menen het wereldgebeuren te beheersen.

Het is niet toevallig dat Lucas in zijn evangelie alludeert op die andere Myriam, de zus van Mozes. Ook zij zingt een loflied: na de doortocht door de Rode Zee. Zo lezen we in het boek Exodus: "Zing voor de Heer, want Hij is de hoogste; paard en ruiter wierp hij in zee." Myriam zingt dit lied over een God die de werkelijkheid verandert. Haar God is geen machteloze God. Hij is een doende God: er hééft bevrijding plaatsgevonden. Hij hééft omgezien naar zijn volk, hij hééft de kracht van zijn arm getoond, hij hééft de trotsen van harte uiteengeslagen. Let wel, het zijn geen opzienbarende feiten waar naar verwezen wordt. Ofschoon het wel zo klinkt in het lied van Myriam. In wezen zijn het de ervaringen van kleine mensen die hun geloof in het leven, in eigen kunnen, niet verliezen. Dit zijn doodgewone stervelingen die blijven geloven in de waarde van elke kleine daad van trouw en toewijding. Omdat zij zich daarvoor open stellen ervaren zij die wondere kracht die hen naar elkaar toekeert, om mensen-voor-elkaar te zijn en te blijven. Wat die grote wereld ook uitspookt.

Zoals Myriam uit ervaring zingt, zo ook Maria. Beide vrouwen leren ons met andere ogen kijken naar de werkzaamheid van God. God werkt niet doorheen hen die macht en aanzien hebben, niet doorheen de rijken en de verstandigen. Niet doorheen de handelingen van de priesters met hun sacramentele bevoegdheid. God laat zich kennen doorheen de geschiedenis die van onderuit gestalte krijgt. Zo zal het ook klinken in de verkondiging van Jezus: "zalig de armen, zalig die hongeren naar gerechtigheid, zalig die vervolgd worden."

Heel de geschiedenis door zijn het de vrouwen, de kleinen en de armen die deze gevoeligheid levend houden. Vandaag beluisteren we dat in de ontmoeting van twee vrouwen die leven in hun schoot dragen. De woorden die hen door Lucas in de mond worden gelegd zijn een zoveelste variatie op refreinen uit de Joodse traditie. Refreinen die als een rode draad Gods werkzaamheid doorheen de geschiedenis bezingen.
De beide kinderen die zij het leven schenken zullen door de machtigen en priesters geëlimineerd worden. Johannes wordt gevangen gezet en onthoofd, Jezus wordt gearresteerd en gekruisigd. Wanneer we hen belijden als dragers van goddelijk heil, dan zeggen we daarmee dat zij een andere wereld aan het licht brengen die alleen kan gezien worden door mensen die kijken met geloof in hun ogen en liefde in hun hart. Zij openbaren een andere wereld. Of juister: zij openbaren een andere mogelijkheid om deze wereld gestalte te geven. In het onopvallende van het alledaagse wordt een nieuw soort schoonheid geopenbaard. De schoonheid van een toekomst die zich aankondigt in het kind dat zij in hun schoot dragen. Begrijpelijk dat Johannes reeds van vreugde opspringt in de buik van zijn moeder wanneer hij de groet van Maria hoort. Met deze kleine salto drukt hij de vreugde uit die het deel is van mensen die zich klein en ontvankelijk weten.

Wij mensen geven elkaar leven door. Zoals Elisabet en Maria. Zoals de zovele ongekende kleinen en armen overal ter wereld. Maar ook in eigen midden. In de zorg die we dragen voor elkaar. Dan hebben we deze kerk en deze geloofsgemeenschap terecht toegewijd aan O.-L.-Vrouw.

Ignace D'hert o.p.